Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Γράφει η Σταύρου Αλεξάνδρα
Στο παρελθόν, οι άνθρωποι βρίσκονταν σε διαφορετικές κοινότητες. Η κάθε κοινότητα είχε δικές της πολιτιστικές νόρμες, παραδόσεις και κανόνες. Η απόκλιση από τους κανόνες σε μια δεδομένη κοινότητα θα θεωρούνταν απογορευτική εντός αυτής . Ωστόσο, η απόκλιση από όμοιους κανόνες σε μια άλλη κοινότητα μπορεί να θεωρούταν φυσιολογική ή ακόμα και εκτιμήσιμη. Για παράδειγμα, στην παράδοση των Αζτέκων, θεωρούνταν πράξη μεγάλου κύρους οι θυσίες παιδιών στον θεό τους Ήλιο. Για εκείνους κάτι τέτοιο ήταν σωστό και αποδεκτό, ενώ σε άλλες ομάδες και κοινότητες ήταν εντελώς ανήθικο και λανθασμένο.
Αν και υπάρχουν αυτά τα εμπόδια πολιτισμικής και χρονικής διαφοράς, ζούμε τώρα σε έναν κόσμο ανθισμένης παγκοσμιοποίησης. Σήμερα, έχουν μεταναστεύσει και ενσωματωθεί πολιτισμοί, αξίες και κανόνες για να δημιουργηθεί «η κοινωνία». Επομένως, ο ορισμός της δικαιοσύνης με τα πρότυπα μιας δεδομένης κοινότητας θα οδηγούσε σε κοινωνική ένταση και ανισότητα. Δεδομένου της δουλείας που επικρατούσε, ένα διαπολιτισμικό εμπόδιο μπορεί να συνέβαλε στις μεγάλες αδικίες που διαπράχθηκαν επί παραδείγματι στους Αφροαμερικανούς σκλάβους ή στους Ισραηλίτες στη Γερμανία.
Αν υπήρχε μια πιο κοινή άποψη ή αντίληψη για τις αξίες εκείνη την εποχή, ίσως υπήρχαν λιγότερες ακραίες και προκατειλημμένες πεποιθήσεις. Ενδεχομένως, να είχε αποδοθεί υψηλότερος βαθμός δικαιοσύνης.
Αυτές οι σκέψεις γεννούν πολλά ερωτήματα. Θα ήταν ηθικά δίκαιο οι άνθρωποι να υπηρετούν μόνο τους ανθρώπους που νοιάζονται; Πού είναι η δικαιοσύνη -από ωφελιμιστική άποψη- σε αυτό;
Μια «δομή» που θα έχει κοινό έδαφος για τις ανθρώπινες αξίες, είναι αναγκαία. Αυτό θα μείωνε την πιθανότητα η δικαιοσύνη να είναι ζήτημα πίστης στις κοινές αξίες και συμβάσεις που επικρατούν σε απομονωμένες κοινωνίες ή μεμονωμένα άτομα. Αυτό το κοινό έδαφος μπορεί να εδραιωθεί μόνο όταν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε όλους τους πολιτισμούς ταυτόχρονα και να τους εκτιμήσουμε εξίσου με τους δικούς μας με αφιλτράριστο μάτι.
Πηγή:
Πρόκειται για γραπτό του Michael Laban Walzer, «Η Επανάσταση των Αγίων».
Ο Αρθρογράφος
