ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ
Γράφει η Σταύρου Αλεξάνδρα
Φέτος το Κατάρ πρόκειται να φιλοξενήσει το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου και τα τελευταία πέντε χρόνια περίπου επισκευάζει μανιωδώς τις υποδομές του, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων νέα γήπεδα και συγκοινωνιακές συνδέσεις, προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της φιλοξενίας ενός τόσο μαζικού και παγκόσμιου θεάματος . Κατά τη διαδικασία, εκατοντάδες μετανάστες εργάτες από διάφορα φτωχά έθνη εργάζονται για την υλοποίηση αυτών των έργων, υπό το καθεστός χαμηλών μισθών και έχοντας πολλοί υποστεί κακομεταχείριση. Οι εργάτες έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης για τη συλλογική ευτυχία ενός πληθυσμού που αποτελείται από λάτρεις του αθλητισμού παγκοσμίως. Ο ωφελιμισμός θα υποστήριζε ότι αυτό είναι απολύτως αποδεκτό, καθώς τα βάσανα της μειονότητας (μετανάστες, εργάτες) αντισταθμίζονται από την ευχαρίστηση που θα φέρει το τουρνουά σε εκατομμύρια οπαδούς του ποδοσφαίρου, για έναν μήνα περίπου.
Σε μεγαλύτερη κλίμακα, ένα μεγάλο ποσοστό του τρόπου ζωής που απολαμβάνουμε στον δυτικό κόσμο έχει χτιστεί στην πλάτη της αποικιοκρατίας και της δουλείας. Ο πλούτος, η επιτυχία και η ευημερία έχουν να κάνουν περισσότερο με τον πόλεμο, τη λεηλασία και το δουλεμπόριο παρά με τον αυτοπροσδιορισμό και το ηθικό σθένος. Είναι δικαιολογημένα τα βάσανα που προκαλούνται σε μια μερίδα ανθρώπων κάτω από το πρόσημα του ωφελιμισμού; Πού είναι τα γεωγραφικά ή πολιτισμικά όρια μιας ωφελιμιστικής φιλοσοφίας;
Όταν τα στρώματα του ωφελιμισμού αποκολληθούν, αυτό που μένει είναι μια βάναυση και ηθικά διεφθαρμένη φιλοσοφία που δεν αντέχει στον έλεγχο.
Πηγή:
- Sandel, J.M. (2013). Δικαιοσύνη, τι είναι το σωστό. Εκδόσεις Πόλις.
Ο Αρθρογράφος
