Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
Οι περισσότεροι άνθρωποι κάτι που θυμούνται έντονα από την παιδική τους ηλικία είναι τα παραμύθια που μας διάβαζαν οι γονείς μας σαν “bed time stories”, για να κοιμηθούμε.
Όμως τα παραμύθια ζωντανεύουν μέσα από το κοινωνικό περιβάλλον, το σχολείο ακόμη και από τοπικούς θρύλους που ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα. Έτσι ξεκίνησαν και όλα τα δημοφιλή παραμύθια ως θρύλοι και άλλαξαν πολλές φορές μορφή ως ότου να φτάσουν να πάρουν γραπτή μορφή και να εξελιχθούν σε διάφορες εκδοχές.
Όλα τα παραμύθια έχουν μια μορφή διδάγματος για τον απλό λαό που μέσα από αυτούς τους θρύλους ήθελαν να περάσουν μηνύματα και ηθικές αξίες όπως : ηρωισμό, φιλότιμο, την έννοια του καλού και του κακού, ηθικά διλήμματα, πάθη και ότι πάντα υπάρχει ένα τέλος.
Κάθε ένα από τα παραμύθια ανάλογα την χρονική περίοδο που δημιουργήθηκε, αντικατοπτρίζει και την εκάστοτε κοινωνία που διαδραματίζεται με βάση τα ήθη, τα έθιμα και άλλα χαρακτηριστικά, δίνοντας μια ανασκόπηση στο χρόνο η οποία ταξιδεύει τον αναγνώστη ή ακροατή.
Τα παιδιά όταν έρχονται σε επαφή με τα παραμύθια τους δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξουν την φαντασία τους και να φανταστούν τους εαυτούς τους να είναι σε έναν μαγικό κόσμο όπως ένα παραμύθι. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που συχνά δανείζονται χαρακτήρες που θαυμάζουν μέσα από τον κόσμο των παραμυθιών και τον εξιδανικεύουν αντανακλώντας στοιχεία στο χαρακτήρα τους που τα νιώθουν πιο οικεία.
Οι «μεγάλοι» καθώς είναι τόσο απορροφημένοι στην καθημερινότητα είναι σχεδόν αδύνατον η φαντασία που όλοι έχουμε, να έρθει στη επιφάνεια όπως όταν ήμασταν παιδιά. Όμως ποιος δεν έχει ταξιδέψει ακούγοντας ξανά ένα παραμύθι, ή βλέποντας τις αγαπημένες κλασσικές ταινίες της Disney; Μοιάζει με μια επιστροφή στην παιδική ηλικία κατά την οποία τα παιδιά έχουν περισσότερες όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές από ότι όταν μεγαλώνουν.
Κάθε διήγημα έχει κάτι να προσφέρει αρκεί να είμαστε ανοιχτοί σε αυτό και να θέλουμε να ξεφύγουμε από τα βάρη της καθημερινότητας.
Ο κόσμος μας μοιάζει να είναι πολύ πιο σκληρός από τον κόσμο των παραμυθιών, ίσως γι’αυτό να υπάρχει η ανάγκη της μυθοπλασίας και της ύπαρξης του κόσμου του φανταστικού.
Η φαντασία έχει εκλείψει πια ειδικά σε μια εποχή που η απεριόριστη πληροφορία και η διάσπαση προσοχής είναι κύρια χαρακτηριστικά της τεχνολογικής προόδου και ως επέκταση της πιο έντονης ζωής που κάνουμε. Τα παραμύθια όμως δίνουν πάντα στους πρωταγωνιστές τους ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό που εκλείπει από τις σημερινές κοινωνίες : την ελπίδα. Η ελπίδα για έναν ευτυχισμένο τέλος- η αρχή που κινητοποιούσε τους πρωταγωνιστές να πολεμήσουν το εκάστοτε πρόβλημα ή απειλή.
Σήμερα η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης κοινωνίας μοιάζει με μια λέξη που οι «μεγάλοι» δεν συνηθίζουν να χρησιμοποιούν στο λεξιλόγιο τους. Δημιουργούν μια ρουτίνα βασισμένη στις βιοτικές ανάγκες που δεν χωράει ρίσκα, γενναιότητα και έξοδο από αδιέξοδα.
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια δόση καθημερινής μαγείας όπως αυτή των παραμυθιών που κάποια από αυτά ακόμη και στις πρωταρχικές μορφές τους που ήταν πιο βάρβαρα από ότι παρουσιάζονται στα παιδιά είχαν ένα ηθικό δίδαγμα, ένα νόημα και ένα τέλος.
Ο Αρθρογράφος
